جمعه ۲۱ آذر
|
|
|
|
اشک و سکوت خلاصهی دردم بود...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
منم با خنده خوش اما به غم محکوم بودم...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
امروز از آن عصرهای خوب جمعه است
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بهانه میکند دلم ، بگو شتاب میکنی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو که خیلی ادعات میشه تکی !
|
|
|
|
|
|
|
|
|
جمعه باشد تو نباشی
دل من میگیرد
جمعه بی دیدارت
نفسم میگیرد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای شمس من ای مــاه من
ای مونـــــــــــــــــــس آگــاه من
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دوس دارم بارون بزنه/ باز برم بیرون از خونه
بعدش بیام دنبال تو / خوب کنم حسّ و حالتو
باز بگیرم دست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گردی نشسته بر همهی شیشههای شهر...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اشک و سکوت
خلاصهی دردم بود
و...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«آنکه دائم هوس سوختن ما میکرد»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آنجا که
زمان خط ندارد،
نه رفتنی هست
نه دوریای.
آنکه رفته
در نورِ دیگر
میایستد.
آرام با
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دلخستهام و دگر نای ندارم
ای وای که من میل به دیدار ندارم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در تنازع بقا ،
شیر گشنه ای دیدم ،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بشنو از عاشقی که در هیاهوی این شهرِ بیرحم، هنوز هم، با دیدن یک گل سرخ، یاد معشوقهاش میافتد و دلش،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
زیر چتر مهر
بیست و پنج آذر
شب به هر نگاهی پنجه بر چشمک می زد
در ره عشق سکه ها پرتاب
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مثل شعری مثل بارون
مثل لبخند رو لبامون
وقتی خوشحالی عزیزم
با تو میخنده خدامون
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به نام خدایی که منو آفرید
که جانها را، ز لطفش زندگی رسید
کاشکی نگاهی به من میکردی
چو چراغی د
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تمام هفته امیدم به جمعه است و قرارش
چقدر بر تنم ای قلب بی قرار می آیی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
روزای آخرمون/ سرد شدی تو آسون
پی غریبه رفتی/ ساده ازم گذشتی
در پی پول بودی/ از من ملول بودی
من
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این گونه دعوت شده ام
به رسالت آیین مهر
وقتی که دستان ایزد مهر گیتی
دستانم را به رسالتی این چن
|
|
|
|
|
|
|
|
|
میکده گیرد غم بیچاره دل ات را
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قصه های زندگی که هیچوقت از یاد نمیروند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این شهر مربوط به عشق نافرجام دوران جوانی از دوست داشتن و تردید از باختن و سوختن
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چقدر آه بکشم که ترکم کردی...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
🌺 🌺 امشب،
میخواهم تو را تصویر کنم —
ای نقاشیِ خدا... 🎨
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از
من گرفتم تو نگیر
تا
من نگیرم تو بگیر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
درون ِ کهکشانی از مقوله ها معلّقم
بیا اِراده باز هم بِبر مرا از این فضا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سفر می رفـتی و دلتنگی ام انکار می کردم
ولـی در انـزوایـم گـریـه ی بـسیـار می کردم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از شرابِ سرخ بیزارم چرا نوشم که هست
هر کلامت شربِ من مستِ روانِ من تویی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
عمر من رفت به پای تو دلم پیر شد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ترک ما کردی و گشتی همنشین آن رقیب
شد دلم آغشته در خون از غمت ای بی نصیب
رفتی و در سینه ام طوفان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پای بی حوصلگی های خودش پیر شده
دهه ی شصتی از هر طرفی پا خورده
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پرندگانِ پرزدهیِ
پرکشیدهیِ پراندیش
گاهی نه به دوردست
که از دست میروند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مثنوی
《مثنویِ خون در دل》
میبینم او را با دوچشم ،
آری دوچشمه، خون فشان
او گشته ،در جانم شرر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
عشق در لشکر خود مرد خطر میخواهد..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من که دلتنگ توام اما چرا شب بیشتر
مینویسم از تو اما از خود اغلب بیشتر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چقدر سخت گرفته ای ، عزیز ساده پوش من
گلایه هات می رسد ، هنوز هم به گوش من
چه کرده ای تو با خودت ،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بادبادک زیبای کودکی هایم راباد برد....
عشق نوجوانی هایم در هجوم ، ژاله و باران بمُ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کجایید فراموشکاران بی انصاف
که جهان دوباره خسته میشود
از عدالتی که به خواب رفت
از کودکی
که
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نشخوار می کنم خود را
درونِ آینه...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من ز دست زلف مشکینت خطاها دیده ام...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
روزی مرغکی درقفسی زار به دلدارم گفت:
من رهابودم ز بند و قفسی ، می پریدم....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رفتم در آتش عشق، ولی سردم هنوز
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چرا با دل نمیجنگمْ چرا با چشم نمیجویم
با اهلْ بودن های توخالیْ پی انکار نمی گردم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هرچه تقدیر است بر ما بیش ویا کم آن بود
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هیچگاه مجبورم مکن ،
دَمخور شوم و،
احترامی بگذارم ، به آشغال
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تولد.علمی فلسفی
زندگی میدانِ جنگ است طفل ما
لیک جانا سخت باشد در خفا
آمدن دنیا چه سخت است این ب
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خداوندا ترحم کن زفضلت بر دل ما
|
|
|
|
|
| مجموع ۱۳۶۴۱۸ پست فعال در ۲۲۷۴ صفحه |
محمد رضا خوشرو (مریخ)
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
مریم رمضانی 
محمدرضا آزادبخت 
