جمعه ۲۱ آذر
شعر عرفانی
|
|
|
|
ز طاق ابروی جانان به خاکم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بر یک نظری کنی به ذاتش کاشی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو خندان روی و من خنـدان پسندم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قلبیم نه جور فِکر اِئتمیسن ، عُذرینده اول تقصیرلارا
اوندان سنه چوخلی وفا ، سندنده کی چوخلی جفا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
🩵به راه تو برگشتم، یا رَب، همین مانَد
عهد نو، تو را بستم، یا رب، همین ماند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قطرهام،
اما به دریا میروم
من به استقبالِ آنجا میروم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هر که آمد به حرم وه که چه مبتلای توست،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پروردگارم توراسپاس که بی گناهم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مثنوی
《زاهدانه_گوش کِشان》
آمده ام، که سوی تو، روان شوم ،دوان، دوان
مرا بگیری، از خودم ،دوا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بباران بارِشَت، ای عشقِ مطلق،
که طائر، عاشقِ آن، حکمِ بر حق.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گوهرش زینب که صبرش گشته الگویی به فَرّ
درّ و یاقوتش حسَینان باشد او را شَه پسر.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ساقی دو باده نوریله یاندیر بو جامیمیز
مطرب دئنن کی دونیا شیرین لتدی کامیمیز
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای شمس من ای مــاه من
ای مونـــــــــــــــــــس آگــاه من
|
|
|
|
|
|
|
|
|
میکده گیرد غم بیچاره دل ات را
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مثنوی
《مثنویِ خون در دل》
میبینم او را با دوچشم ،
آری دوچشمه، خون فشان
او گشته ،در جانم شرر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اقیانوس
اقیانوس؛
آرام می گرفت
خوابش می برد.
موج اش که روشن می شد
آواز می خواند.
دریا خطا می
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به صد روزی قبل،آمار شب هایی که بُوَد تارم
سرّ جایی هستم،کاشانم، رِضوانیم بُوَد، یارم!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وز آتشِ نمرودِ بت،بر حق آن مَه روی نور
آید خوش و خرم برون، مهرِ سلامت می رسد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خدايا تويي درمان، دوايم ببخش
به احسان به لطفت گواهم ببخش
به فردوس اعلا بی پناهم ،پناهم بده
ز
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در میانهی جانم،
تشعشعات نوریست از انوار عدالت،
پرتویی از دستِ نخستِ ایمان،
و ستونی از صلابتِ یق
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در دل شب می رسد آوای جان افشان عشق
در دم مستی فزای نم نم باران عشق
|
|
|
|
|
|
|
|
|
🌺این جهان با مهر و نیکی، وَه که جایی بهتر است
گر مدارا کردی و سازش، که راهی بهتر است
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«زاهدانه_ لن ترانی»
همه از تو مینویسند ،
که تو، خالق جهانی
زاهد از تو مینویسد،
به دلیلِ آن
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اگر عاقل ترین اهلی یِ جنّت، «ترکِ اولی» کرد
برایش «شبهِ تاوان» شد هبوط آدم و حوّا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به خودت نیامدهای چرا بزنی سپس بدر از قفس؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نه زر بمانَد و نه تخت و نه تاج،
نه کاخ ونه گنج و نه باغ و نه عاج
|
|
|
|
|
|
|
|
|
زمین ، یکپارچه است
دریا ادامهی کوه
کوه ادامهی دشت
و من ادامهی همهی آنها
|
|
|
|
|
|
|
|
|
جهان جایی است همچون یک بیابان
درونش خار و خس دارد فراوان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
باتو آه
تابه خدمت
گلو ..برسد ،
بغض بندگی
خاک شدنی
نیست که نیست...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای آنکه در نبض برگها میتپی،
مرا در بر بگیر—
نه از بالا،
که از ریشهها،
از جایی که خاک
به آسم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ساقی ز باده پر کن،پیمانه را پیاپی
مطرب بزن تو سازی،امّا نباشد آن نی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
غزل
《زاهدانه_شاهرگ》
برخیز، مرا بنگر،
بنگر، که چه ویرانم
بنگر، که همه شورم ،
بنگر همه، ایم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از قافله عشق اگر جا مانی
چون گمشده ای تا به ابد حیرانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
باز آی به میخانه که آن قبله ی راز است.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هر ماه به نور تو به مَه فَرّ داده...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از خاطر خود،خاطر جز یار ببر
تا عشق حقیقی بکند در تو اثر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
💚دلِ من پر از شادی و شور بود
جهانم شگفت و پر از نور بود
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اندیشهام
در مهِ تکرار گم شده،
زبانم
به یاوه سرایی خو گرفته،
و دلم
به عادت بی احساس بودن،
به خ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مگر ببینمش به خواب، چو وصلش شده سراب...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
باید بنویسم خاطرات در هم ریخته ام را
همان گونه که مام وطن پنداشت...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
و چه غریبتر،
آن مردیست که در خانهاش نیز تنهاست —
میان اهل و عیالش،
چون سایهای آرام.
او سجاده
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آینه ها سراب راه خویشتنش ببین خود آ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای پناه لحظه های بی صدا ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
حق بنده لری پرده ی پنداری آتیب لار
مین یول یولاغی سِیر اِئدیب اللّهه چاتیب لار
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مدّتی هست شدم عاشق و دیوانه او
شده ام مست و خراب از می مستانه او
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خداحافظی،
بریدن از همهی صداهاست
در میان مردم بودن،
و با هیچکس نبودن.
و پس از آن،
جهانی آرام
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خوشا آنکس که او آمد به در زین بحرِ طوفانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چو بستم دیده بر دنیای فانی
به چشمانم بدیدم هر نهانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از خاطره ی تشنه ی باران تو دارم
|
|
|
|
|
| مجموع ۴۷۶۱ پست فعال در ۸۰ صفحه |
محمد رضا خوشرو (مریخ)
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
ای
محمدرضا آزادبخت 
