جمعه ۲۱ آذر
شعر خدا حافظی و جدائی
|
|
|
|
دل دلبر شکستم من ندانستم خطا کردم
نماندم بر سر پیمان ، به محبوبم جفا کردم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مصرع آخرین بود، غروب یک مسافر🌺
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پرندگانِ پرزدهیِ
پرکشیدهیِ پراندیش
گاهی نه به دوردست
که از دست میروند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در تهی خانه ی این شهر صدایت جاری است
تو یه آوار سکوت قامت انسان دادی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خوشی رفت و دگر اینجا تـو نیستی
نمی دانــــــــــم که در رویـــــــای کیـستی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از غیرت و مِهر و دوستی سَر بودی
نزد همه محترم و سَرور بودی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
برای برادر جوانمرگم که دست نامردی نیمه شب او را پرپر کرد و تمام اعضای بدنش به دیگران اهدا شد و جان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سوت قطار شنیده میشود و روی
ریل....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
* سرو و پاییز
من از پاییز رنگارنگ میترسم
چو برگانی که دل دادند
به این سرخی
به
|
|
|
|
|
|
|
|
|
یقین دارم این اتفاق، اشتباهی نبود
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در مورد زندگی و اتفاقات مربوط به آن سخن گفته شده است.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وقتی تو نباشی به کنارم من تنها چه کنم
آوای تو در گوشم و چشمت که نبینم چه کنم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این رَد پایِ مانده ، بَر دِل چه بی رِضایَت
پاهایِ دیده اَم را ، چَسبانده جایِ پایَت...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خوشا تنهایی و با خود نشستن
.....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رفتــی و کنـــدی زمـــــــن دل
مـــــاهــــــــره عشـقم زمنــــزل
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گریه کردم برسرگورت بادموهایم رابه هم می ریخت...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به آخرین تکان خداحافظی
به دستی که همه چیز را مثل خاکستر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
امروز بعد از مدت ها دیدمش...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
داغ پدر لا تَبردُ ابدا🕯🖤🕯
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تمومه واسه من
اون همه خاطره
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دایره بستندبرسرگورپدر،چون کلاغان سیاه!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دلی از درد فراق آکنده
روحی از ظلمت اینجا رانده
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شدم عاشقِ کسی
که منو دوسم نداشت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
✍️تصنیف سرا: م.مدهوش(یامور)✨
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به روزی که هجرش کند خشک نای
کزان دوریاش مرگ خواهی به جای
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تن سرخ تب دارت را به کدامین طبیب بسپارم امید سرزمینم؟🥀🖤
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رفتی آزاد و رها من گیرم
رفتی و بی تو جوانی پیرم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قورباغه ماند و برکه و سکوتی
که میزد موج در آیینهی دنیا
که آوازی برآمد از دلِ آب:
"گل از پروانه
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پدرم رفت و دلم رفت و دلم رفت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ازشبستان زنانه ی مسجدصدای گریه می آید......
زن جوانی باصدای بلندریزمی گرید......
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وسط شهر خودم دگر مرا دار بزنید // بجای گریه و ناله فقط کف بزنید // ما که ناحق برفتیم سر آن چوبه دار
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در خاطر خاک آرمیدن حق است..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مادر ای فرشتهی مهربون،
ای روشنی بخش آسمون،
یادت همیشه تو قلب ماست،
جات تو بهشت پیش خداست.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مَردها می میرند
و زنان در پی آلودگی من بودن
زیرِیوغِ اَلَمِ تنهایی
چادر شرم به دندان حیا می گیر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بعد تو هجران فراهم می شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بوسه ای بر دست من زد با وداع
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تیر فراق میرسد از شصت روزگار
بر قلب شبروان که در عشق مبتلاست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نیمه شبی که جهان در خاموشیست،خودم را ترک میکنم....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به رستاخیز دل بستم که شاید
به داد ما چو مختاری بیاید
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این چلچراغ بر سر گورِ که روشن است
این شهر نیست، مظهر ویرانی من است
یا سفرهٰ ضیافت دزدانِ با چراغ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
لیوان ها همه الکی شده اند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دیر زمانیست،
که جایت خالیست...
و من،
هر لحظه،
دلتنگ تر و دلتنگ تر...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کسی جز من برای مرگِ من فردا نمی گرید
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خانه تاریک است،روشنایی رفت بامرگ پدر
آنکه صدسررانگه می داشت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
عشقم چه بی وفایی ، رفتی حالا کجایی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رویای تازه ای در خواب خویش دیدم دوش
با روح پیوسته ی تو در من خداحافظی میکنم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
توی فالم اومده همین روزا
انگاری قراره از دنیا برم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من قسم خوردم از این مسأله صحبت نکنم...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پاییز
آخرین نشانی تو بود.
آنجا، که در برگریزان کوچه خیابان های رنگ و رو باخته ی شهر،..
محو شدی.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
حلالم آنچه میدانم حرامت میکند بر من....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای دلیل سعد و خیراتم
راستی تو شرح والضحی بودی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مزار خورشید
دید خورشید آرمیده در مزار.....
مادرش آغوش خورشید و بهار.
|
|
|
|
|
| مجموع ۸۰۶ پست فعال در ۱۴ صفحه |
محمد رضا خوشرو (مریخ)
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
محمدرضا آزادبخت 
مریم رمضانی 
