جمعه ۲۱ آذر
شعر آزاد
|
|
|
|
قطره اشکی چکید و خود را رسانْد ،
به خط میان دو لبم و،
کامم را شور کرد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بی تلاوتِ تو،
حیرانم دراین محشرکبری
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چقدردوست دارم من ، گنجشک ها و سنجابها را
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در پای درخت گیوه ها را بکنیم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«فرشوگر»
آه ای مادر،
میهنم، ای ایران،
آسمانت تاریک، آلوده،
رودهایت، چون رگ غیرت ما،
بر بستر س
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تا جوانی ، قدرِ جانت را بدان
پیرکه گردی ، جان نمیمانَد رفیق ،
تا که قدرش را بدانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مرا باش که تا چند وقت پیش ،
به زیر عَلَم ات سینه میزدم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
با اینهمه خار و خَس ،
اینجا شده خارزار
صلح کجا بود اینجا ؟
دراینهمه کارزار
|
|
|
|
|
|
|
|
|
حال ما خوبست
اما تو باور نکن ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
لیلا آهسته به مجنون نظر انداخت و گفت:
«شبِ ما بیتو چرا اینهمه بیتاب گذشت؟»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بیچاره و زار، چو آسمون جُل
|
|
|
|
|
|
|
|
|
همه چیز نمادین و دروغ
....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آلما دئسم یوخ ، هیوا دئدیم گل
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تالابم و مرغان مهاجر،
میهمان منند امروز
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شاهپرم کَنده شده
ازبرخورد با سیمهای خاردار
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این حالتِ استیصال ،
حالتِ یک دریوزه میمانَد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تویی ز قوم بربر
منم ز کاخ مرمر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پرتو نور نگاهت ، زندگی باشد مرا ای مادرم
خستگی ها از تنم بیرون شود با خنده هایت مادرم
من به یادم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در حافظه ام عکس تو نقش بسته است..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دراین دنیای مالامال ز تبعیض
|
|
|
|
|
|
|
|
|
....................................................................................................
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این شور نیمایی است یا عشق فرهادی؟
این زوره کش یا باد؟
من نمیدانم
هر چه بادا باد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در را بگشا که اینجا ،
گیر افتاده حبسم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سوزاندن است تا سوختن
پایانشان اما یکیست🔥🔥🔥
|
|
|
|
|
|
|
|
|
یک جرعه از سَحَر نوش
مست میشوی تا برزخ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ساعت دیواری ام کوک است
حال ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کلِ هنرت اینست اِی شمرِلعین و ابله !
که برکَنی سَرها را ز تن ها
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دیروزِ منی و،
همه فردای منی تو
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو که خیلی ادعات میشه تکی !
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در تنازع بقا ،
شیر گشنه ای دیدم ،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چقدر آه بکشم که ترکم کردی...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نشخوار می کنم خود را
درونِ آینه...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هیچگاه مجبورم مکن ،
دَمخور شوم و،
احترامی بگذارم ، به آشغال
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چو افتاد برگ خزان بر زمین🍁🍂
دل افتاد در دام آن نازنین💙 💍
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نیم جِناقو داد دختره به پسر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آه که هنوز نمیتوانم آهی بکشم...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
زمانه هیچ مشکل نداشت با ما
خودمان مشکل را ایجاد کردیم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سفری در میانهٔ ترس و تپش؛
آنجا که زمان بیرحم است
و دلِ ناآرام هنوز ادامه میدهد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تازگیها تا فارغ میشوم ز غنا ،
میروم سوی غنودن
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پایان این تعزیه کجاست ؟
پس تکلیف نمایشهای کمِدی بگو چی شد ؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من آن لحظه را به خاطر دارم 🌌🌠
|
|
|
|
|
|
|
|
|
روباهی به بوقلمون گفت :
چقدرما شبیه همیم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای جوانی گم شدی در شام پیری و ملال
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چون هما ،
استخوان را قورت میدهم ، تا ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو دریایی
من با ارفاق، یه قطره
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اینکه به کجا میروم هیچ برام مهم نیست
مهم اینست که یارم بهترین مهمان نوازست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در خماریش مانده آن انسانِ همیشه گرفتار
همیشه جدا مانده از لذت جوانی
آسیبهای مانده در روانُ حاصل
|
|
|
|
|
|
|
|
|
طعمه گذاشتند
بر جادۀ امن و خالی از بودنها.
نه! انسان عاقل است.
دام, مفهومش روشن است.
جایش در
|
|
|
|
|
|
|
|
|
فنجان شکست و قهوه ی تُرک ریخت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دریا شکافت و، یهود رد شد ازآب
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تقدیم به دوست عزیزم علیرضا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بی تو دل خسته ی من بی پناه
هر نفسش گریه کند در نگاه
|
|
|
|
|
| مجموع ۷۳۰۹ پست فعال در ۱۲۲ صفحه |
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
منوچهربابایی 
,ملیحه ایزد (محزون) 
