پنجشنبه ۲۰ آذر
اشعار دفتر شعرِ من و باران و گندمزار شاعر مرتضی میرزادوست
|
|
|
|
لبخند که می زنی، آفتاب شعبه دومش را افتتاح می کند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هرگز به این نظریه باور نداشتم..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
همه کشیده ها به سمت تو مایل می شوند..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شاید اگر کوه ها حقّ دره ها را..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بگذار همین اول سنگ هایمان را وا کنیم..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
و من مسافری بی قافله، پا در رهگذرِ بی صدای این توفان خاموش..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
میدان شهر، شعری را شلّاق می زدند..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
حتی، شنیدم رودخانه شهر به کوهستان بازگشته
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گاه یک مرد، گورستانی ست زنده..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کبوتر های ذهنم فقط در حوالی بام تو..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کربلا هست و به عالم اضطراب افتاده..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ما از تبار غیرت و فرزند ایرانیم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نسیمی دلگشا کن باورت را..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در ره دلدادگی تاوان دل از حد گذشت..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
💐 اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج 💐
از عبورِ تو مرا فاصله ها دشوار است
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نظر عقل و دل را در مورد شناخت خداوند پرسیدم..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ای قبله رنج های بی پایان.. کعبه اشک ها و آه ها
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تمام دغدغه هایم دوید در پی تو..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هر شب لب برکه را می بوسد..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وقتی که در این سینه خبرچین داری
|
|
|
|
|
|
|
|
|
باب الحوائج نام دیگر مادر است..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من از خاندان وفاداری ام..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پاشو دیگر که بابایی نداری..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
جای مردان میان میدان است..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قدری بخواب..
حواس غم را پرت کرده ام
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خواستم باری کشم از دوش تو اما نشد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اربعین فرا رسید، یکبار دگر چهره جهان از داغ مصیبت کربلا...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ماهِ تابان!
مگر اسرار نهان می دانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ظلم در روز ازل مانند یک قابیل شد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
درد گرفت در ازل، لایه به لایه گِلم..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کاش بودم غبار راهی تا..
هر زمان مسافرت باشم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در روز جزا اگر عدالت باشد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
که گفته که ماه ز خورشید نور می گیرد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
غمت آمد و دل سرِ جاش نیست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
امشب به خاطرِ زینب (س) که آه داشت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بر سرِ آتشِ عشق،
به تماشای دلم آمده ام..
باز کن در جانان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
له و لورده
زیر پای بیرحمِ زمین
دست مهربان آسمان نوازشم می کند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خواهی به آوازی حزین در وعده گاهِ عشق
مانندِ یک قو جان دهم، بی سر پناهم کن
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من بد، به کیفر خواستت گر اعتراضی نیست
با آن وکیلِ عفوِ درگاهت چه خواهی کرد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پیشانیِ خود را به ریا می سایند
هر سال به خانهِ خدا می آیند
|
|
|
|
|
محمد رضا خوشرو (مریخ)
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
,ملیحه ایزد (محزون) 
آذر مهتدی 
مظفر جوینی 
