از قونیه تا روم

میفشانی آفتاب و میچکانی خون ماه
میکشانی لشکر دیوانگان در رزمگاه
قونیه تا روم، دلها را به خود میخوانیُ
روی میگردانی  از تنها، جدا در خانقاه
من که فسخ آخرین اوهام متروک تنم
من که روی آورده ام بر آستانت بی پناه
دوستت دارم! در این اقلیم بیپایان تار
چشمهایت، آتشی  افروخته در قعر چاه
گرگها را باخبر کرده است، عطر بودنت
آیه ی تطهیر میخواند، به یادت هر گیاه
آه ای مستور لوقا، ای رسول بادها
وارث تخت سلیمان، وارث عشق و گناه
آه ای خنیاگر اسرار خاموش شگرف
خون انگور و هم آغوشی مارا دادخواه
اولین صبح تبطر، آخرین بتخانه ها
هفتمین انکار شیطان در محاکات اله
در سبوی کفر بیداران طرب افزون کنُ
بر سکوت خلقت غمگین ما باشا گواه