خزان

درودی فراوان بر شما و قلم اندیشهٔ تان شاعر و نویسندهٔ بزرگوار🌺جناب آقای یحیی نژاد گرامی🌸 خدمت شریفتان عرض شود که
شعر سپید زیبای شما در عین زیبایی بسیار هم غم انگیز است، بحران پوچی و تنهاییِ انسانی را به تصویر کشیدید که دردی را فریاد میزند که نه قابل بیان است و نه قابل درمان و جز خاک پناهی برای آن نمی یابد

در بند اول (حیرت و گسست) تضاد (چهره های ابری) با (برگ‌های سبزتر)
نشان دهندهٔ گسست میان جهان بیرون و حس درونیِ آن لحظهٔ شاعر است. پرسش از (روغندان روزگار) و (روشنایی هستی) که یا تهی است یا لبالب پرآب، شک بنیادینی روای ست که در تشخیص حقیقت از سراب عاجز مانده،
بند میانی (معمای سرکوب) در اوج (فریادِ زخم/ لب را بِدوزم) تصویر خاموشیِ اجباری در شدیدترین لحظهٔ درد است که دو کس میتواند روایت کند؛ یا شاعر یا زخم خورده و شاید شاعر زخم خورده اما بلافاصله شاعر می پرسد(گریهٔ چشم ها را با کدام سوزن؟) این یعنی غم را نمیتوان مهار کرد و درماندگیِ مطلقِ انسان در برابر احساساتِ سیل آسا را عریان میکند.
بند پایانی (تسلیم به نیستی) شاعر خود را (هیچ) میخواند و از (خاک) میپرسد (آماده‌ای؟) این صریح ترین اشاره به مرگ و پایان است؛ گویی پس از سرگشتگی و ناتوانی در التیام رنج، مرگ تنها پاسخِ ممکن است که برای او معنا پیدا میکند.
در تک تک این کلمات چنان دردی احساس می شود که نفس خود هم بند آمد😔
سید بزرگوار قلمتان بسیار زیبا و گیراست، احسنت بر شما و این اثر ناب.
تنتان سلامت و قلبتان پر از شور و خواستن یاحق🫡