افسانه یک عشق

گفتم که شدم عاشق و دیوانه، چه کردی
با این منِ آواره و بی خانه، چه کردی
‌
صد شعر و غزل از سر سودای تو گفتم
با شعر، کلامم شده بیگانه، چه کردی
‌
بعد از تو دگر فرق شب و روز ندانم
با روزم و با آن شب مستانه، چه کردی
‌
بود این دل من خانه و کاشانه ی عشقت
آن خانه به لطفت شده ویرانه، چه کردی
‌
بر دور تو می‌گشتم و در هاله سوزان
ای شمع، تو با چرخش پروانه، چه کردی
‌
یک عمر بدم در ره هر منبر و مسجد
زین پس شده‌ام ساکن می‌خانه، چه کردی
‌
گفتی که مرا دوستی و همدم ویاری
اکنون شده‌ای دشمن و بیگانه، چه کردی
‌
عشق من و تو بوده چنان حسرت مردم
این عشق، دگر گشته چو افسانه، چه کردی

 

از کوی تو یکبار گذر کردم و اینک

با رهگذر بی سر و سامانه چه کردی