جناب استاد چارقدچی، درود بر شما استاد گرامی!
خوش آمدید.
ابدا پرحرفی نیست، بلکه بیان حقیقتی شیرین است. ما در این فضا هستیم تا بیاموزیم و بیاموزانیم.
اتفاقا این وادی که شما کلام را به سوی آن کشاندید، برایم بسی دلپذیر است.
گرچه قلمرو عرفان وادیای هست که از هیبت عظمتش، پای انسان سست میشود و زبان از سخن باز میماند، اما دل مشتاق نطق در این مرز و بوم است.
تحلیل شما دربارهی نمادپردازی قربانی، بسیار دقیق و پرمعنا بود.
در تایید کلامتان باید بگویم که این چند خط را در روز عرفه پس از تأمل در این دعای امام حسین (ع) نگاشتم؛ آنجا که میفرماید: «اللّهُم إنی ارغبُ إلیک»...
همانطور که فرمودید، اسماعیلها باید قربانی شوند اما اسماعیل هر انسانی متفاوت است و آن عزیزترین و محبترین اوست که بر آستان حق پیشکش میکند؛ برخی فرزند، برخی مال، و برخی مقام و جایگاه...
چنانکه برخی اهل معرفت گفتهاند: آخرین چیزی که مرد از آن میگذرد، مقام است. چنانچه در طول تاریخ شاهد بودهایم و هستیم.
تا زمانی که بند این امانتها را از پای خود باز نکنیم، مسیر کثرت به وحدت دشوار خواهد بود.
از دقت نظر و عمق نگاه شما بسیار سپاسگزارم.
در پناه الله باشید.
کوتاه و زیباست