گل مادران

غمی دارم که درمانش  گران است
دوا  هم  از  پس  آن  ناتوان  است

در این دنیا کسی فکر کسی نیست
جهان   فرمانبر   مابهتران  است

خداوندا   به  دادِ   مردُمم   رس
که از آن سیل اشک غم روان است

همه  نالند  از  پیری  ولی  من
تنم پیر است و افکارم جوان است

نزن باران که دردم نا علاج است
که سقف خانه ام قطره چکان است

برو ای  ماه سرگردان از این   ده
که  اینجا  آسمانِ  مُردِگان  است

دلم تنگ است و حسی در بدن نیست
دوایِ من  گُلِ  بومادران  است


عیدی_خلیلی