....

سلام
بیانیه ی هستی شناسانه یا شعر؟؟؟

نگاه همدلانه تجربه و احساس
از منظر همدلی و چشم پوشی، نویسنده در حال روایت یک تغییرِ پارادایمِ درونی است. او فقط یک واقعه‌ی زیستی (خوردن پروانه توسط قورباغه) را توصیف نمی‌کند، بلکه دارد از یک شوکِ وجودی و تغییر ماهیت حرف می‌زند.

در متن، یک نوع پذیرشِ تلخ وجود دارد. نویسنده با خودداری از انزجار از قورباغه، در واقع دارد با بی‌رحمی طبیعت همدلی می‌کند. این نشان می‌دهد نویسنده نگاهی فراتر از اخلاق انسانی که شکار کردن را بد می‌داند و به سمت منطق هستی که بقا را می‌داند حرکت کرده است.

حالا اگر به ساختار و کیفیتِ اثر نگاه کنیم:

نقطه قوت چرخشِ روایت یا زاویه دوربین
متن از یک حالت مشاهده‌ی آرام برکه و پروانه به یک حالت دراماتیک و ناگهانی قورباغه می‌رود و سپس به یک حالتِ متعالی و عرفانی بازگشت به اصل تغییر می‌کند. این قوسِ داستانی سه مرحله‌ای: آرامش  آشوب صلح باعث می‌شود متن از حالتِ یک خاطره‌ی ساده»پ به یک متنِ دارای معنا تبدیل شود.

نقطه ضعف خطرِ سقوط در کلیشه‌های عرفانی و توضیح دادن بدون ارائه کارت ملی شعر(کارت ملی شعر همان تصاویر بدیع است)
بخش انتهایی متن مرگ در عرفان نه پایان که بازگشت است... بازگشت به اصل به نور به وحدت بسیار مستقیم و توضیحی است.
-در ادبیاتِ کلاسیک و حتی مدرن، مفاهیم نور وحدت و بازگشت به اصل بسیار تکرار شده‌اند.
وقتی نویسنده مستقیماً می‌گوید در عرفان چنین است در واقع دارد تفسیر به رای می‌کند، نه اینکه شعر با ابهام و ایهام و خلق تصویری خواننده را به کشف و شهود ترغیب کند یک متنِ قوی‌تر، این مفهوم را بدون استفاده از کلماتِ مستقیمِ عرفانی و تنها از طریقِ تصویرسازی به خواننده منتقل می‌کرد. یعنی به جای اینکه بگوید مرگ بازگشت است باید تصویری می‌ساخت که خواننده خودش آن بازگشت را در آن حس کند.

نویسنده در بخش اول تا حدودی خوب عمل کرده است؛ او دارد نشان می‌دهد (تصویر پروانه، برکه، قورباغه)
اما در بخش دوم، او شروع به گفتن می‌کند. او از خواننده می‌خواهد که باور کند مرگ رهایی است، در حالی که در بخش اول او با تصویرسازی خواننده را مجاب کرده بود.

خلاصه
ارائه ی نظرهای عرفانی و فلسفه نمی تواند شعر بسازد اما شعر واقعی تصویرمند قادرست فلسفه و عرفان بسازد.
مخلص