خانه ی متروکه

 

 زمانی زندگی وفق مرادم بود
 تو در قصر دل من حکم می راندی
 سرود عشق می خواندی
  ومی دیدم
  که کاخ آرزو برجاست
  تمام روزهایم شوکتش دریاست
  میان آن همه آسایش وشادی
  تمام لحظه ها زیباست.
.
  دلم روحم تمام حس وحال من در این ایام
  چراویرانه ای خاموش و نمناک است
  به سان خانه ای متروکه غمناک است
 برای اینکه دیگر تو سراغم را نمی گیری
 مبادا هیچ کس را این چنین فرجام
.
   یقین دارم که بد خواهان افسونگر
  نهاده دست ها در دست همدیگر
 که با رفتار شان کاشانه ی قلبم شود ویران
 تمام طاقها یش سقف و دیوارش
 ترک یابد
 ستونهایش فرو ریزد
 نماند هیج ار آن شوکت
 فغان از فتنه و اطوار ویرانگر.