*تهوع*

درود و عرض ادب نقد شعر تهوع
قبل از ورود به نقد شعر مایل هستم پیرامون کلمه گروتسک توضیحاتی عرض کنم.
گروتسک در اصل یک اصطلاح در هنر و ادبیات است که به ترکیب عجیب، ناهماهنگ و اغلب آزاردهندهٔ عناصر متضاد اشاره دارد. در این سبک یا کیفیت، چیزهای آشنا به شکلی تحریف‌شده، اغراق‌شده یا ترسناک در کنار هم قرار می‌گیرند، به‌گونه‌ای که هم خنده و هم وحشت را هم‌زمان در مخاطب برانگیزد.

ماهیت گروتسک

گروتسک صرفاً به معنای «زشت» یا «ترسناک» نیست. هستهٔ اصلی آن تضاد و ناسازگاری است:

· تلفیق بدن انسان با اشیاء یا حیوانات.
· درهم‌آمیختن امر کمیک با امر تراژیک یا هولناک (مثلاً خندیدن به یک فاجعه).
· نمایش بدن به‌گونه‌ای تکه‌تکه، تغییرشکل‌یافته یا در حال دگردیسی.
· ایجاد حس «آشنایی‌زدایی»: چیزی که طبیعی به نظر می‌رسید، ناگهان غریب و تهدیدکننده می‌شود.

مثال در ادبیات

· مسخ کافکا: مردی که یک روز صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند به یک حشرهٔ عظیم تبدیل شده. ترکیب سرنوشت تراژیک او با رفتارهای روزمره و دیوان‌سالارانهٔ خانواده و ارباب‌رجوع، یک موقعیت گروتسک خلق می‌کند.
· بوف کور صادق هدایت: تصاویر تکه‌تکه شدهٔ بدن، فضاهای وهمی و تلفیق عشق با مرگ و گندیدگی، یک جهان گروتسک می‌سازد.
· در شعر «تهوع» که به شرح زیر نقد شد، «دهان آسفالت»، «بالا آورده شدن از دل خیابان» و «قورت دادن نجویدهٔ براونی‌ها» دقیقاً یک فضای گروتسک می‌سازد. بدن راوی با شهر، خیابان و اشیاء تلفیق می‌شود و عملِ هضمِ زندگی روزمره به شکلی تهوع‌آور و جسمی‌شده به تصویر کشیده می‌شود.

کارکرد گروتسک

گروتسک معمولاً برای به چالش کشیدن هنجارها، نشان دادن پوچی و ازخودبیگانگی، یا اعتراض به خشونت و سرکوب نهفته در زیر پوست زندگی مدرن به کار می‌رود و با ایجاد یک شوک حسی، مخاطب را وادار می‌کند واقعیت را از دریچه‌ای دیگر ببیند.

نقد شعر

این شعر با عنوان «تهوع»، تجربه‌ای سیال، تلخ و گروتسک از زیستِ شهریِ معاصر را روایت می‌کند؛ جهش میان خیابان و کافه، میان دیالوگ و مونولوگ، میان خاطره و حالی که مدام از دهان راوی بالا می‌آید. شاعر آگاهانه فضایی «تهوع‌آور» می‌سازد، نه‌فقط به لحاظ جسمی، که از منظر وجودی؛ از همان سطرهای نخست، دهانِ آسفالت، خیابان‌های درهم و برهم، لایی‌کشی و بلعیده شدن، جهانی را ترسیم می‌کند که گویی اساساً برای آدمی قابل هضم نیست.

۱- زبان و لحن:
قدرت اصلی شعر در بده‌بستان مدام میان لحن‌هاست. یک لحظه زبانی تصویری و ادبی می‌شنویم: «خیابان‌های درهم و برهم از دهانِ آسفالتم عبور کنند»، «کامِ تلخم را به خوردِ اسپرسوها دهند» و لحظه‌ای دیگر با چرخشی ناگهانی با دیالوگ محاوره‌ای و عصبی مواجه می‌شویم: «دههههه دِ لامذهب، من می‌گم نره تو می‌گی بدوش؟». این ترکیب عمدی است و می‌خواهد همان حسی را بازتولید کند که انسان معاصر از گسست میان جهان ذهنی و بیرون تجربه می‌کند. اما نکته اینجاست که این گسست گاهی بیش از آنکه تهوعِ ذاتیِ موقعیت را برساند، به پرش‌های شعاری نزدیک می‌شود. مثلاً عبارت «رادیو از دست ژست‌های دموکراتش جیغ‌فرابنفشی کشید» اگرچه طنز و خلاقیت کلامی دارد، کمی شبیه به تزئین بر بستری است که پیش‌تر با غریزهٔ تندِ روایی پیش می‌رفت.

۲- تصویر و بدن‌مندی:
شعر سرشار از بدن و دهان است: آسفالت دهان دارد، راوی از دل خیابان «بالا آورده می‌شود»، براونی‌ها نجویده قورت داده می‌شوند، اسپرسو به خوردِ تلخیِ کام می‌دهند، و نهایتاً «خاطرات چموش» با تیپا راوی را به شبانه‌های ولگرد پرتاب می‌کنند. همه‌چیز حول محور بلعیدن، هضم نشدن و بالا آوردن می‌چرخد. این استعارهٔ بدنیِ مداوم، شعر را از سطح روایت صرف بالاتر می‌برد و آن را به تجربه‌ای احشایی بدل می‌کند. تصویر «کارت‌های هیز که تنشان را به دستگاه پوز مالیدند» بسیار تیز و دقیق است – لحظهٔ پرداخت سرد و بی‌روح، هم‌زمان اروتیک‌زدایی‌شده و نچسب.

۳- ساختار و عناصر نمایشی:
علائم ستاره‌دار (بفرمایید خانوم) و دیالوگ‌های گیومه‌ای، فضایی سینمایی/نمایشی می‌سازند. شعر مدام میان «نمایش رادیویی» و واقعیت روایی جابه‌جا می‌شود. این ایده که هویت‌ها و موقعیت‌ها انگار از یک فیلم‌نامهٔ ازپیش‌نوشته‌شده می‌آیند، به مضمون تهوعِ ناشی از تصنع و تکرار دامن می‌زند. با این حال، «اخبار شعرگاهی از مزارع رنج» و مصراع‌های مربوط به «شالیزارهای دبش» و «شفته‌های منحوس» یک‌باره چنان تغییر فضا می‌دهند که پیوندشان با کلیت کافه و خیابان‌های درهمِ شهری شکننده می‌شود. انگار شاعر خواسته ناگهان آگاهی اجتماعی را در دل روایت شخصی تزریق کند، اما این کار بیش از آنکه ارگانیک باشد، شبیه شکافی در بدنهٔ شعر عمل می‌کند.

۴- روایت و ضدروایت عاشقانه:
بخش مربوط به «رفاقت صورتی» و دیالوگ زن و مرد، از درخشان‌ترین لحظات شعر است. تناقض میان «می‌خواهم تنها باشم» و تعهد تلویحیِ «هم‌خانه شدن»، فاجعهٔ ارتباط در زمانه‌ای را نشان می‌دهد که حتی اسم‌های فانتزی (رفاقت سفید، سیاه، صورتی) برای فرار از تعریفِ رابطهٔ واقعی اختراع شده‌اند. جملهٔ «از چهارچوب می‌خواهمت فراتر نرفتی» ضربهٔ نهایی را می‌زند: عشق به یک کلیشهٔ زبانی تقلیل یافته که از آن عبور نمی‌کند.

۵- ریتم و موسیقی:
شعر از تکرارهای مؤثر بهره می‌برد («نمی‌شود... نمی‌دانی...»)، و از قافیه‌های درونی و بازی با واج‌ها (درهم و برهم، شیک‌وپیک، جیرینگ جیرینگ، رِ به رِ) انرژی می‌گیرد. با این حال، گاهی افزونه‌ها ریتم را دچار سکته می‌کنند. برای مثال، افتادن یک‌بارهٔ «دههههه دِ لامذهب» در فضایی که پیش از آن با تصاویر فشرده پیش می‌رفت، یک شوک محاسبه‌شده است و موفق عمل می‌کند، اما بلافاصله با بند مربوط به «لیموناد» و «دستگاه پوز»، از شدت آن شوک کاسته می‌شود و پلات دوباره به رخوت می‌افتد.

جمع‌بندی:
«تهوع» شعری است که جسارت زبانی، نگاه سرد و درعین‌حال ملتهب، و قدرت تصویرسازی را با هم دارد. این شعر از دل یک حساسیتِ به‌شدت امروزی بیرون آمده؛ حساسیتی که مدام از خویش، دیگری و جهان مصرفیِ پیرامون دل‌آشوبه دارد. نقطهٔ قوت آن یک‌دست نبودنِ آزاردهنده‌اش است که دقیقاً دارد «تهوع» را اجرا می‌کند. اما اگر شاعر می‌توانست میان ژست‌های سیاسی (شالیزار، رادیو) و بحران شخصی، پلی عینی‌تر و کمتر اعلامی بزند، این تهوع به‌جای آنکه در چند جهت پراکنده شود، عمقی تراژیک‌تر پیدا می‌کرد. در نهایت، شعر مثل یک فنجان اسپرسوی تلخ و بالا‌نیامدنی است که قورت دادنش هم به کام نمی‌نشیند – و احتمالاً این دقیقاً همان حسی است که شاعر قصد داشته به خواننده منتقل کند.

---

نقاط قابل بهبود:
۱ـ ایجاد پیوند ارگانیک‌تر میان امر شخصی و امر اجتماعی: ورود ناگهانی مصراع‌هایی دربارهٔ «شالیزارهای دبش»، «مزارع رنج» و «شفته‌های منحوس» به‌مثابهٔ شکافی در پیکرهٔ شعر ظاهر می‌شود. تبدیل این آگاهی اجتماعی به تصاویری که از دل همان فضای کافه و خیابان بیرون بزند، می‌تواند انسجام شعر را تقویت کند و آن را از اعلام مستقیم دور سازد.

۲- مدیریت ریتم پس از شوک‌های زبانی: «دههههه دِ لامذهب» یک نقطهٔ اوج پرانرژی می‌سازد، اما بند بعدی با توصیف لیموناد و دستگاه پوز، سرعت و تنش ایجادشده را زود تخلیه می‌کند. حفظ یا بازیافت هوشمندانهٔ همین تنش می‌توانست ضرب‌آهنگ شعر را یکدست‌تر و ضربه‌های عاطفی را کاری‌تر کند.

۳- پالایش افزونه‌ها در لحظات گذار: برخی صحنه‌ها (مانند سفارش لیموناد و صدای کارت‌خوان) اگرچه در خدمت فضاسازی‌اند، اما طولانی‌تر از ظرفیت دراماتیک لحظه پرداخت شده‌اند و می‌توانند با ایجاز بیش‌تر، تأثیر قوی‌تری بگذارند.

به نام خداوند جان و خرد
درود و عرض ادب بر شاعران فرهیخته و گرانقدر

شعر بانو شاهزاده تا شالیزارهای دبش خیلی خوب بود و رویکرد اجتماعی انتقادی داشت. اما بعد از آن با ورود به مسئله ازدواج، موضوع تغییر می کند و از نظر صور خیال نیز دچار افت می شود.

از آنجا که اطلاع رسانی کافی نسبت به احکام شرعی انجام نشده است و شبهاتی مطرح می شود توسط افرادی که اهل مطالعه هستند اما در احکام شرعیه مطالعات آن ها به اظهار نظرهای درست منتج نشده است نکاتی را به عرض می رسانم.

مشکلات ازدواج و طلاق در جامعه ما از سه جا آب می خورد:

اول) رویکرد مردم نسبت به امر ازدواج: اصل بر ساده گرفتن است اما متاسفانه بسیاری از مسائل سخیف بر دشواری امر ازدواج و ساده شدن طلاق دامن زده است. اگر ما مسلمانان رویکردمان را به مسئله ازدواج تغییر دهیم و قرآنی کنیم هیچ کدام از این مشکلات را نباید داشته باشیم. مشکلات زیاد است و حرف دل ها هم زیاد اما متاسفانه ما الگوهایمان را گم کرده ایم یک سری آداب و سنن نادرست جایگزین کرده ایم. این جهیزیه های آن چنانی، تالار و ماشین عروسی، جشن عروسی، بله برون، هنابندان و غیره، همه را بگذارید کنار، ازدواج یک توافق ساده است بر سر موضوعاتی مثل مهریه که باید پایین باشد و نحوه اداره زندگی که غالبا تامین کننده مخارج مرد می باشد و سپس یک صیغه محرمیت. بعد زندگی را با نام خدا متبرک کرده و شروع شود. خدا این ازدواج ساده را دوست دارد. حالا اگر کسی ثروت به اندازه ای داشت ولیمه ای به نیازمندان یا اقارب بدهد خیلی نیکوست.

دوم) مسئولین: بعضی از مسئولین ما در امر ازدواج واقعا جفا کرده اند و می کنند. قانون گذاری های اشتباه، آموزش های اشتباه. حالا بنده یکی دو مورد اگر بخواهم اشاره کنم یکی سند 2030 بود در دولت آقای روحانی که مخالفت شدید علماء، فقها و فضلا را در پی داشت و جلوی آن را گرفتند. یکی همین شعارهایی که می دهند. عدالت جنسیتی، برابری جنسیتی، حقوق زنان و قس علی هذا. که اکثر این صحبت ها از افکار بعضی از غربی ها می آید. زن البته حقوق محترمی دارد مرد هم همینطور، فرزند هم همینطور، متاسفانه بعضی ها به جای خدا نشسته اند یا از این طرف بام می افتند یا از آن طرف بام. خدایی که از همه آگاه تر است، از همه مهربان تر است، از همه عادل تر است، باید حقوق افراد و آحاد جامعه را تعیین کند. نه این یک عده معاند مغرض غربی حرفی بزند یک عده در داخل کشور هم دنباله حرف او را بگیرند.

سوم) تهاجم فرهنگی غربی ها: علی رغم اینکه دین اکثر مردم جهان، آیین توحیدی است اعم از اسلام، مسیحیت، یهود، زرتشت و غیره؛ کماکان ازدواج مطابق احکام شرعی در تمام جهان است با یکسری تفاوت ها. این تفکراتی که از فلاسفه غربی می آید حتی خود غربی ها قبول ندارند. نه در قانون شان و نه در احکام شرعی شان. صیغه محرمیت در اروپا توسط روحانی مسیحیت خوانده می شود و دو طرف به زندگی شان متعهد می شوند. حتی از نظر قانون و طلاق هم مشابه قانونی است که ما در کشورمان داریم.

اما چند نکته شرعی در اسلام:

اولا) ازدواج مبنی بر توافق و تعهد است. چه ازدواج دائم و چه موقت. اگر زوج باکره باشد برای اینکه خدای نکرده دختر فریب نخورد و حقوقش ضایع نگردد، اجازه ولی دوشیزه واجب است. اگر ازدواجی مبنی بر رضایت و تعهد طرفین نباشد آن ازدواج شرعی نیست.

دوما) اینکه می گویند صیغه ی محرمیت بخوانیم، در بسیاری از عقود معوض گفتن لفظ واجب نیست همین که طرفین نسبت به تعهداتشان آگاه باشند و رضایت داشته باشند، عقد صحیح است. لکن خواندن عقد و به زبان آوردنش، تهیه عقدنامه و گرفتن شاهد در تمام عقود تاکید شده است. بعدا مطابق با همان عقدنامه طرفین پاسخگو می باشند. بنابراین در ازدواج چه دائم باشد و چه موقت باشد مطابق با توافق انجام شده و رعایت مسائل شرعی، اقدام به تهیه عقدنامه کنید تا خدای نکرده حق هیچ کس ضایع نشود و به تعهدات خودتان عمل کنید ان شاء الله و از زیر بار مسئولیتی که پذیرفته اید شانه خالی نکنید.

این ها احکام شرعی اسلام است. اگر رعایت شود خیلی کم پیش می آید حقی ضایع شود. نه حق زن ضایع خواهد شد و نه حق مرد و نه حق فرزند. اما اگر احکام شرعی رعایت نشود و از شرایط پیش آمده یک عده سوء استفاده کردند، نمی توان به خاطر سوء استفاده این افراد احکام شرعی را زیر سوال برد و تخطئه کرد.

ان شاء الله که اطلاع رسانی ها انجام شود، تا حق هیچ انسانی تضییع نشود.

با آرزوی بهترین ها

سلام و درود

شعر بسیار خوبیست و حق دارید،
ظاهرا قرار نیست این چرخه باطل راه به جایی ببرد،کافه ها آمدند ورفتند،قرارها آمدند و رفتند،خیابان‌ها گز شدند و رفتند،و به قول شما دهن ها را هم آسفالت کردند،چه کنیم که ناشيانه وارد این راه شدیم چه شعری،این دلنوشته نیست که داغ دارد می سوزاند،اتفاقا من آماده ام،شاهزاده خانم که نمی دانم اسمتان چیست داغ دارد،هنوز دهنش بوی شیر می دهد،غرورش را تریلی تریلی نمی کشد،ادعا و داد و قال را فلک گوش کر می کند،بعد حتی ابتدایی ترین راه ارتباط را نمی داند،الفبای ساده آن را نمی داند،فرقی نمی کند البته چون خانمها آسیب اول را می بینند به نظر آقایان در این راه بیشتر مشکل دارند،بابا تو عالی،بابا تو غول،تو حیف بودی حروم شدی تو اگه صحاب داشتی قهرمان المپیک می شدی،تو اگر صحاب داشتی بازیکن تیم ملی بودی همه هم ماشاالله خبره کارند بابا بی خیال ول کن دیگه منمت اینقده زیاده که دارم بالا میارم تهش چیه به من می تونی بگی؟تهت چیه میتونی بگی؟
تهت اینه دعوا راه بندازی تهت اینه بشینی یک سیستم عظیم تشکیلاتی را نقد کنی و اتفاقا نقد یعنی تخریب،نقد یعنی ایراد گفتن،نقد یعنی تقصیر را گردن دیگری انداختن،نقد یعنی زمین کجه،نقد یعنی شرایط جامعه اجازه نمیده نقد یعنی ما پول نفت داریم نقد یعنی چرا من بیکارم و تقصیر توست نقد یعنی ملات خشک شد نقد یعنی بیل دسته نداره ای بابا،از هر طرف می ری فایده نداره،آره ماشالله حرفه که کنتور نمیندازه،از همه کمتر فسفر میسوزونه،بدبختی فقط یکی دوتا نیست من زن من خانم من اونی که بهم پیشنهاد دوست داشته شدن داده شده،من دختر من بکر من معشوق من همونی که ادبیات از استعاره اعضای بدنش از چشم‌هاش از نگاش از لبش از اندامش از عشقش بااین همه اسطوره کم میاره قبول تو همونی که درجه یکه و من مرد دارم بهت پیشنهاد میدم،ذات خداست زن که باید امتحان کنی باید هووهاتو توی وجود مرد پیدا کنی مرد تا بوده هوو دلش می خواسته و باید کنترل بشه،بیچاره زن که فکر می کنه هوو یک چیز فیزیکیست که حجمی معادل خودش داره،هوو یک مونثه،هوو یک زنیه که بی اجازه و بی خواستش اومده تو زندگی و اتفاقا بعد از اون اومده و قبلش وجود نداره،بیچاره زن ،چه میدونه،چه میدونه که هوو اصلا در ظاهر وجود خارجی نداره،شاهزاده تا حالا به عنوان یک زن هووهاتو پیدا کردی؟خیلی سخته،هوو پیدا کردن در قرن ۲۱ سخته ولی در دسترسه،بیچاره زن که نمیدونه دوستت دارم یک مرد در ظاهر ساده است و در باطن یعنی شکستن منیت مرد،شکستن غرور پتیاره مرد،شکستن مداوم تک بودن مرد و ساختن یک ما جدید،آری دوستت دارم یک مرد تا این حد تعیین کننده است شرقی هستیم دیگر،سنت ما فرق می کند مرد می گوید دوستت دارم یعنی یک غربی در مقابل معشوقه اش که می خواهد از او خواستگاری کند زانو می زند و حلقه پیشنهاد می دهد،ترامپ هم اگر باشی مقصود مغرورترین و متکبرترین فرد دنیا باید برای معشوقه ات زانو بزنی چه کسی فکر می کرد آن مرد که در مقابل یک زن زانو می زند تا این حد قدرت بالا می آید قدرت ظاهری را می گویم فیزیکی را می گویم الان به سردمداران قدرت معنوی بر نخورد که دیگر حوصله اش را ندارم بحث چیز دیگریست وگرنه که ترامپ را به زبان آوردن نجاست دارد،کفاره دارد،خدا ما را ببخشد تمثیل است،ترامپ باشی باید برای معشوقه زانو بزنی در ظاهر،یعنی برای معشوقه نه،برای خورد کردن من،برای شکست منه متکبر،کجایی زن که کدام مرد را دیدی بگوید دوستت دارم ونلرزد،یادت رفت؟من برایت بازآفرینی می کنم،قرارهای اولیه را بیاد بیار،همه از سر ذوق،شوق،عطرزدنهای گاه و بیگاه،مرتب بودنهای گاه و بیگاه،قرار های خوشمزه و هربار قرار روزهای آینده،من راحت تو راحت من باز،تو باز،من قناری تو قناری اصلا کبوتر و کفتر چیه لیلی مجنون کیلویی چند؟قول میدی مثل خسرو ایران باشی و اجازه رقابت عشقی رو بین خسرو و فرهاد راه بندازم قول می دی شیرین زمانه باشم؟یعنی حتی از لیلی فراتر؟اره،اتفاقا من مرد بسیار روشنفکری هستم،من رقابت هم دوست دارم من احترام میذارم من چنین من چنان،و زن کیف می کند زیر خروار خروار دروغ خودت را مدفون کرده ای زن خبر نداری ،ذات ما مردان اینست،باید امتحان کنی،همت می خواهد امتحان کردن یک مرد،چون زیرکن،چون بلد کارن می دانن چطور هووی زندگیت را که از قبل موجود است مخفی کنند،از سیگار و دود و عرق و مسکرات و مخدرات گرفته تا فوتبال و رفیق و همین شعر و تنهایی و مجازی و بگیر تا خیلی آشکارتر و روشن‌تر تنوع طلبی و فلان و فلان ،بنشین پیدایش کن،تا حالا شده فینال جام جهانی ببریش بازار خرید نه،تا حالا شده بااینکه خودت هم مشروب می خوری ببری یه جایی که جک خوردن مشروب باشه و بی دعوا دعوت به نخوردند کنی نه،تا حالا شده ....نه،نه نه نمیشه .
نمیشه چون جراتش ندارم می ترسم بره،داد بزنه داد وقال کنه بی حرمتی کنه و فلان،آره جرات نداری پس بشین و به مدل قرن ۲۱ مزدوج نشو،چه مرد چه زن،هر دو مدل قرن ۲۱ باید باشن اما فقط آن قسمت آسیب زن ولی ساده اش را می روند وآخرت بانوجان راست می گویی سفید وسیاه پیشکش که به قرآن صورتی هم جواب نمی‌دهد بحث اسلام نیست که ضدش بیاید بگوید وموفق سینه چاک کند،نه،همان اروپای پیشگامش مثل خر توی منجلابی گیر کرده و در نمی آید،
راه برای اصلاح زیاد است از هر مکتبی بروی راه زیاد است اسم میخواهی بذار،هر اسمی ،چه فرقی می کند می خواهی مرغ را به شیر دهن واداری یا بز رو به تخم گذاشتن،هرچی دلت می خواد،تهش باید به تعهد برسی که نمی رسی حالا هی پالاونو کج کن ،پالون کجه،افاقه نمی کنه،ما در قرن ۲۱هستیم خوب که چه؟این سنت اند هزار سال پیش است خوب باشه که چه؟ما الان راحتیم ؟خوب که چه کوفت راحتی،تو مغز نداری فکر می کنی ماهیت تعهد به ارتباط با گذشت زمان عوض می شود مثلا فکرش را بکن الاغها بی میل به ازدواج شده اند؟هه هه تیتر یک روزنامه ها،خروس به مرغ نمی پرد چون جهیزیه ندارد،گرگ ملکه به گرگ نر دیگه تمایلی ندارد چون بیکار است و چه،چه مسخره است خیلی مسخره است درد،کوفت ماهیت تعهد کجایش تغییر پذیر است درد و بلا همین می شود که تو این از آب در میایی که روم نمیشه،همین دردی میشه که الان جامعه توش مبتلا شدن و شوربختانه باید چشممون به آفریقا برای تولید مثل باشه،ببخشید یه پا اینور یه پا اونور....فلان.
شاهزاده خوب دیدی
خوب نمایان کردی
خوب زدی
آفرین
بخدا که پیرامون این شعر حرف زیاده،کاش می شدبرای نقد نوشتن صدا و تصویر ولحن را ضبط کرد تا بعضی وقتها که آدم گر می گیرد نمایان باشد،
عالی بود


با یپاسمندی