بیری اُلمیش رها دنیا ایشیندن
بیری ناراضی چرخین گردشیندن
منِ بیچاره ده هجرانه دوشدیم
اورک گیزلین یانیرعشق آتشیندن
بو دنیا حیله سیندن جانه گلدیم
سینم دردلی گئنه افغانه گلدیم
حکیم لر دردیمین تاپمیرعلاجین
سنون درگاهیوه درمانه گلدیم
فراقوندان کونول نالان اولوبدور
آرامیزدا گئنه هجران اولوبدور
بو غمدن جانیمه بیر اود دوشیبدیر
گئجه گوندوز گوزیم گریان اولوبدور
منه درد یوک لییَن بو جان اولوبدور
گلیب بو جسمیده زندان اولوبدور
دِئیَن یوخ عالمِ بالانی نَئْيْ چون
بوراخمیش مُلکیده مِهمان اولوبدور
آمان ساقی گَئتیر بیر مِئی ایچیم من
بو دنیا شرّ و شوریندن کِئچیم من
بِئله سرخُش اِئله هُشیاردان یِئْيْ
آیئلمازیاخچِ نِ پیسدن سِئچیم من
(۱۷۳/۱۴۰۳/۰۶/۱۸)
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
یکی از کار دنیا رها شده (خسته و دلزده)
یکی از گردش چرخ روزگار ناراضی است
و منِ بیچاره نیز گرفتار هجران شدهام
دل، پنهانی در آتش عشق میسوزد
از حیلههای این دنیا به جان آمدم
سینهام پردرد است و دوباره به فریاد و زاری آمدهام
طبیبان، علاج درد مرا پیدا نمیکنند
به درگاه تو آمدهام تا درمان یابم.
دل از فراق تو، نالان و گریان شده است
دوباره میان ما دوری و هجران افتاده است
از این غم، آتشی در جانم افتاده است
شب و روز، چشمانم گریان است.
این جان (روان) است که بار درد را بر دوش من نهاده
آمده و در این جسم زندانی شده است
کسی نمیگوید که چرا این عالم بالا (روح)
رها شده و در این ملک (دنیا) مهمان شده است
امان ای ساقی! شرابی بیاور تا بنوشم
تا از شر و شور و بلای این دنیا بگذرم
مرا چنان مست کن که از هوشیار بهتر
بتوانم تا خوب و بد را از هم تشخیص دهم (و در این مستی بمانم)
درود بر شما جناب عبدالله پور گرامی
زیبا ودلنشین بود