ترک‌خون

زمین ترک خورده است
و عطر عرق کارگر در هوا مانده
دست‌ها
آن‌قدر کار کرده‌اند که دیگر نمی‌توانند بخوابند
تنها دانه‌ها را می‌شمارند
و ناله‌ی باد را روی شانه‌ها می‌کشند
خانه‌ها
مثل استخوان‌های پوسیده در مزرعه
جای خود را به هیچکس نمی‌دهند
و مردان
با کفش‌هایی که در مسیرشان گم شده‌اند
روی زمین حرف می‌زنند
زمین جواب می‌دهد: آه، آه…
و زن‌ها
با دست‌های خسته و قلب‌های پر از خاک
بذر امید می‌کارند
جایی که حتی سایه‌ها ترسیده‌اند قدم بگذارند.
آن‌ها می‌دانند
هر چیز که سبز شود
با خون و ترس همواره برمی‌خیزد
ابرها سنگین‌اند
اما باران، مثل حقیقت
هر بار دیر می‌رسد
و زمین
با ترک‌های عمیق و عطر جان‌های شکسته
هر صبح دوباره لبخند می‌زند