قرنهایی همانی

 

غم سرخفام منی،  تو دل_آرا
تو را زاده ام در شب سامسارا
نه تهران،  نه بیت المقدس، کجایی؟!
جهانم پر از خون، تو افلاک نیلا
به دیوار ندبه،  شباتی چنین گفت:
«خدایا رهایی»،  سلیمان دانا
چو موسای زندیق شهوش کشاندی
تو ماه ی به  شورافرینان دریا
بیا تا ببوسی تو،  نیلوپرم را
شبی با شماع خوش و عطر رویا
نه تهران،  نه کنعان،  نه بیت المقدس
دو چشم سیه مست افسونگرم را
من و حسرت قرنهایی همانی
تو و جنگجویان ِ عذرا به عذرا
...