جمعه ۲۱ آذر
|
|
|
|
گفت: گر که رفتم تو مرا یاد کنی....
باز خاطرههایم را در ذهن خود آباد کنی...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سحر خندید و شبهای من آغشتهٔ نور شد
که ماه از پیِ درخششِ سحر بال برافروخت
|
|
|
|
|
|
|
|
|
فرار میکنم از دیدنت بهخواب و چه سود
به خواب هرشبه ام چهرهات پدیدار است...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو را از وهم میگیرم تو را از آینه از باد
اگر این لحظه بگذارد اگر از شب شوم آزاد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شادی پَسِ هر خنده هُویداست بِخند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پشت چراغ قرمز ستارخانم
آنجا که دادی راه رفتن را نشانم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تکرار
من در این ایام پر رنگ و ریا
سر به دنیای خیالم می زنم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به شبی مرغ سحر نالهزنان گفت به راز
که ز خاکی شو و از خاک بر افلاک پرواز
به درِ پیر خرابات،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
عشق در قاموس خلقت ، بهترین معنای تو ست ..
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چشمهایت،
مقدمهای
برای شروع داستانم؛
|
|
|
|
|
|
|
|
|
جام من بشکستی و ماندم به جان؛ پس دوستت دارم....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گریه کن تا آینه روشن شود از تیرگی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بیرونِ غار
پُر بود از
نسخه های تکثیر شده حوا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
هیچکس شبیه تو نیست
چیزی کنارتو گم نمی شود....
|
|
|
|
|
|
|
|
|
خوابِ آسوده نیاید همه شب در چشمم
تو که باشی، شبِ چشمت، شبمان خواهد شد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تو راه عشق رامسدود کردی
مرا اینگونه تو نابود کردی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چقدردوست دارم من ، گنجشک ها و سنجابها را
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دائما این پرسش از خود کردم آیا زنده ای؟
زنده ای وقتی که ناچاری چه فرقی می کند!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در پای درخت گیوه ها را بکنیم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مادر پرنده ایست که می خواند
بر صخره های سنگی طوفانی
مادر ستاره ایست که می رقصد
در آسمان ابری ظلما
|
|
|
|
|
|
|
|
|
با سکوتی پر صدا شعری نوشتم آتشین:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شب و یک کوچه ی تاریک و غمی پنهانی
من و بغضی که شکستی و خودت می دانی
چه کنم بعد تو دیگر همه اشعارم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«فرشوگر»
آه ای مادر،
میهنم، ای ایران،
آسمانت تاریک، آلوده،
رودهایت، چون رگ غیرت ما،
بر بستر س
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این شعر به مناسبت تولد بنده هست ، ممنون از همه عزیزانی که به بنده تبریک گفتند.💚
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آن روز
غروب غربت تو بود
در کوچه های سبز بهاری
آن روز
روز سرد و کسالت بود
و تنها آشوب غم
که ا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وقتی تو را آغوش میگیرم
انگار دستانم
حلقهای امن
به دور رویایی دیرینه میبندد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
وقتی گره از موی خود،ای عشق من وا میکنی
دنیای محزون مرا، حقا,,که زیبا میکنی
من یک نهنگ عاشقم،
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رژه در جنگل
مورچه های سرباز
قامتشان خم می شد
زیر بار گندم ها.
ترس در چشمان
مگس حقله می زد؛
م
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قرنها پیش،
جایی در دلِ آن سالهای دور،
نسخهٔ کودکیِ من
دلبستهٔ نسخهٔ کودکیِ تو شد.
در همان ر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آمدم عشق خودم را به تو اِبراز کنم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سه چارانه+ دکلمهی غزلِ الیاسِ من
|
|
|
|
|
|
|
|
|
یک رباعی+ خوانش غزل ۲۷۱ از کتاب نوای احساس
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بر یک نظری کنی به ذاتش کاشی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
با خیال خام ماهم شانه کردم آه را
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رسیدهام ولی افتادهام زیر پا،
چرا کسی از زمین برنمیدارد مرا؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تا جوانی ، قدرِ جانت را بدان
پیرکه گردی ، جان نمیمانَد رفیق ،
تا که قدرش را بدانی
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ماندی وسط معرکه تک خال نداری
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کجای حادثه از من گرفت جانم را
کجای معرکه از دست ها توانم را
کجای مرثیه ها یادگار مرگ تو بود
کجا
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دنیای قشنگ من تویی تاج سرم
خدا بخشیده به من تورو ای مادرم
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من پارسیم؛
از فرّهِ کیانی سرشته،
از نژادِ کیخسروِ نیرومِهر،
آن شاهِ آذرنگی
که اَهوراییترین فروغ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
من در لابهلای همین غمها پهلو کردهان
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در ملاقات با کلمات
رها کن حرف های حبس شده را
تا شعرهایت
از لا به لای درز آجرها
از بلوغ واژ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
این یتیمی کی شود یک لحظه درمان، ای پدر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دلم و قربونی کردم پایِ تندیسِ تنت
ردّ اشکامو ندیدی رو گلای پیرهنت
|
|
|
|
|
| مجموع ۱۳۶۴۱۷ پست فعال در ۲۲۷۴ صفحه |
محمد رضا خوشرو (مریخ)
زهرا حکیمی بافقی (الهه ی احساس)
سروده
ابراهیم هداوند
ای
مریم رمضانی 
محمدرضا آزادبخت 
